De afgelopen weken werkte ik in een fotozaak in de Groningse volksbuurt Vinkhuizen. Leuk werk, vooral door de bijzondere klanten.

Maandag 26 juli
Een jongen en een meisje van acht lopen binnen. “Meneer, wij hebben twee dagen verkering. Wilt u een foto van ons maken?”

Zaterdag 31 juli
Aan het eind van de middag brengt een vrouw twee Bossche Bollen langs om me te bedanken voor het verjaardagskaartje dat ik voor haar maakte. Het viel me al eerder op dat mensen hier erg hartelijk zijn. Eerder dan in Haren, het Groningse Gooi, waar ik twee jaar terug werkte. Toen ik daar op mijn tweede werkdag vroeg: “Wie is er aan de beurt?” zei een meneer: “Zoiets vraag je maar bij de HEMA. Hier vraag je ‘Wie mag ik helpen?’” En nadat een kennis in een restaurant vroeg: “En, was het lekker?”, zei een man: “Of het lekker is vraagt een hoer, jij hoort te vragen of het gesmaakt heeft.”

Donderdag 5 augustus
Een Aziatische vrouw komt binnen met een CD met trouwfoto’s van haar zoon. “Prachtige foto’s, vindt u niet meneer?” Ze heeft gelijk. Het bruidspaar straalt en de locatie oogt luxueus. “Ze zijn vorig jaar getrouwd, het feest kostte 15.000 euro. Maar zou u nu de bruid van deze groepsfoto kunnen knippen?”

Verbaasd kijk ik haar aan. “Ze zijn alweer uit elkaar,” legt de vrouw uit. De bruid bleek haar man al in de eerste week na het huwelijk te hebben bedrogen. “Ze zag er knap uit, maar van binnen was ze lelijk. Maar mijn dochters staan zo leuk op deze foto. Dus als u haar eraf knipt, kan ik hun mooi inlijsten.”

Vrijdag 6 augustus
De laatste klant van de dag is een jaar of zestig, een hippie in haar nadagen. “Zijn er nog foto’s van mij binnengekomen? Ik vergeet soms dat ik rolletjes heb ingeleverd, omdat ik last heb van geheugenverlies. Ja, dat is wel lastig. Ik heb ook twee kinderen, maar vraag niet of het jongens of meisjes zijn.” (Vijf minuten later wist ze het trouwens weer, inclusief namen.)